Jesteś w:
Kamienie na szaniec
Chłopcy, którzy wiosną 1939 roku zdawali maturę w warszawskim liceum Stefana Batorego tworzyli 23 drużynę harcerzy nazywaną Bukami. Była to grupa bardzo zwarta, odznaczająca się koleżeństwem, nieustającą aktywnością, wesołością. Wciąż organizowano wycieczki, wyprawy narciarskie, dyskutowano i planowano dalsze, już dorosłe życie. W czerwcu 1939 roku Buki, wraz z Alkiem, Rudym i Zośką, wyruszyły na ostatnią wędrówkę po Beskidzie Śląskim.
Wrześniowa klęska była dla chłopców koszmarnym przeżyciem. 6 września wyruszyli z Warszawy na wschód, maszerując bombardowanymi drogami, przez kraj pogrążony w chaosie. Pod wsią Dębe Wielkie udzielili pomocy rannym ze zbombardowanego pociągu. We Włodawie dowiedzieli się o zajęciu przez ZSRR wschodnich terenów Polski. Po bezcelowej włóczędze wrócili do Warszawy.
Buki, jako jedna z pierwszych grup młodzieży, rozpoczęły walkę z okupantem. Szybko nawiązano kontakt z PLAN-em, demokratyczną organizacją młodzieży wydającą własne czasopismo, które chłopcy z Buków zaczęli powielać. Podjęto różne akcje związane z uliczną propagandą: umieszczano na niemieckich plakatach nalepki, zrywano hitlerowskie flagi i wieszano polskie, mury pokrywano tysiącami napisów i rysunków. Harcerze gazowali kina, drogie restauracje dla Niemców, wybijali szyby w sprzyjających okupantom zakładach rzemieślniczych. Równocześnie pracowali zarobkowo, podjęli też naukę w Szkole Budowy Maszyn im. Wawelberga. Po klęsce PLAN-u związali się z Wawrem, konspiracyjną warszawską organizacją prowadzącą tzw. mały sabotaż siłami harcerzy z Szarych Szeregów. Zośka został komendantem, Alek i Rudy też mieli swoje oddziały. Najsłynniejszą akcją Wawra stało się zerwanie z pomnika Kopernika niemieckiej płyty zasłaniającej polski napis. Dokonał tego Alek.
strona: - 1 - - 2 - - 3 -
Kamienie na szaniec - streszczenie
Autor: Karolina Marlęga Serwis chroniony prawem autorskimChłopcy, którzy wiosną 1939 roku zdawali maturę w warszawskim liceum Stefana Batorego tworzyli 23 drużynę harcerzy nazywaną Bukami. Była to grupa bardzo zwarta, odznaczająca się koleżeństwem, nieustającą aktywnością, wesołością. Wciąż organizowano wycieczki, wyprawy narciarskie, dyskutowano i planowano dalsze, już dorosłe życie. W czerwcu 1939 roku Buki, wraz z Alkiem, Rudym i Zośką, wyruszyły na ostatnią wędrówkę po Beskidzie Śląskim.
Wrześniowa klęska była dla chłopców koszmarnym przeżyciem. 6 września wyruszyli z Warszawy na wschód, maszerując bombardowanymi drogami, przez kraj pogrążony w chaosie. Pod wsią Dębe Wielkie udzielili pomocy rannym ze zbombardowanego pociągu. We Włodawie dowiedzieli się o zajęciu przez ZSRR wschodnich terenów Polski. Po bezcelowej włóczędze wrócili do Warszawy.
Buki, jako jedna z pierwszych grup młodzieży, rozpoczęły walkę z okupantem. Szybko nawiązano kontakt z PLAN-em, demokratyczną organizacją młodzieży wydającą własne czasopismo, które chłopcy z Buków zaczęli powielać. Podjęto różne akcje związane z uliczną propagandą: umieszczano na niemieckich plakatach nalepki, zrywano hitlerowskie flagi i wieszano polskie, mury pokrywano tysiącami napisów i rysunków. Harcerze gazowali kina, drogie restauracje dla Niemców, wybijali szyby w sprzyjających okupantom zakładach rzemieślniczych. Równocześnie pracowali zarobkowo, podjęli też naukę w Szkole Budowy Maszyn im. Wawelberga. Po klęsce PLAN-u związali się z Wawrem, konspiracyjną warszawską organizacją prowadzącą tzw. mały sabotaż siłami harcerzy z Szarych Szeregów. Zośka został komendantem, Alek i Rudy też mieli swoje oddziały. Najsłynniejszą akcją Wawra stało się zerwanie z pomnika Kopernika niemieckiej płyty zasłaniającej polski napis. Dokonał tego Alek.
strona: - 1 - - 2 - - 3 -
