Jesteś w:
Fizyka
Promieniowanie ultrafioletowe (UV)
Promieniowanie elektromagnetyczne dociera do nas praktycznie we wszelkiej możliwej częstotliwości czyli długości fali, zarówno ze Słońca jak i z kosmosu. Nasz zmysł wzroku reaguje tylko na promieniowanie z zakresu 400-800nm czyli promieniowanie, które nazywamy światłem i do którego czasami dodajemy słowo widzialne, co oznacza, że mamy do czynienia ze światłem widzialnym.
Promieniowania z zakresu poniżej 400nm nie widzimy. Podobnie jak nie zobaczymy promieniowania z zakresu powyżej 800nm. Promieniowanie o długości fali poniżej 400nm nazywa się nadfioletowym (UV), a powyżej 800nm podczerwonym lub cieplnym (IR).
I. Promieniowanie ultrafioletowe – właściwości i zastosowanie
Promieniowanie nadfioletowe zwane inaczej ultrafioletowym ( w skrócie UV) ma długość od 400 do 10 nm i dzieli się na ultrafiolet tzw. bliski (400-190 nm) i daleki (190-10 nm). Naturalnymi jego źródłami są ciała o dostatecznie wysokiej temperaturze. Znikome, ale zauważalne ilości tego promieniowania wysyłają już ciała o temperaturze 3000K i ze wzrostem temperatury natężenie wzrasta. Silnym źródłem jest Słońce. Technicznymi źródłami są lampy wyładowcze, przede wszystkim rtęciowe zwane kwarcówkami (lampy te osłania szkło kwarcowe, które przepuszcza promieniowanie nadfioletowe, zwykłe szkło nadfiolet pochłania) wytwarzane np. w lampach kwarcowych. Promieniowanie nadfioletowe ma silne działanie fotochemiczne. Przy długości fali poniżej 300 nm wywołuje już jonizację i jest zabójcze dla organizmów żywych, wywołuje lub przyspiesza szereg reakcji chemicznych. Przed promieniowaniem nadfioletowym chroni nas warstwa ozonowa, pochłaniająca promieniowanie ultrafioletowe o długości fali poniżej 290 nm, a także powietrze, które pochłania całkowicie promieniowanie nadfioletowe w zakresie ultrafioletu dalekiego.
strona: - 1 - - 2 - - 3 -
Promieniowanie ultrafioletowe
Autor: Karolina Marlęga Serwis chroniony prawem autorskimPromieniowanie ultrafioletowe (UV)
Promieniowanie elektromagnetyczne dociera do nas praktycznie we wszelkiej możliwej częstotliwości czyli długości fali, zarówno ze Słońca jak i z kosmosu. Nasz zmysł wzroku reaguje tylko na promieniowanie z zakresu 400-800nm czyli promieniowanie, które nazywamy światłem i do którego czasami dodajemy słowo widzialne, co oznacza, że mamy do czynienia ze światłem widzialnym.
Promieniowania z zakresu poniżej 400nm nie widzimy. Podobnie jak nie zobaczymy promieniowania z zakresu powyżej 800nm. Promieniowanie o długości fali poniżej 400nm nazywa się nadfioletowym (UV), a powyżej 800nm podczerwonym lub cieplnym (IR).
I. Promieniowanie ultrafioletowe – właściwości i zastosowanie
Promieniowanie nadfioletowe zwane inaczej ultrafioletowym ( w skrócie UV) ma długość od 400 do 10 nm i dzieli się na ultrafiolet tzw. bliski (400-190 nm) i daleki (190-10 nm). Naturalnymi jego źródłami są ciała o dostatecznie wysokiej temperaturze. Znikome, ale zauważalne ilości tego promieniowania wysyłają już ciała o temperaturze 3000K i ze wzrostem temperatury natężenie wzrasta. Silnym źródłem jest Słońce. Technicznymi źródłami są lampy wyładowcze, przede wszystkim rtęciowe zwane kwarcówkami (lampy te osłania szkło kwarcowe, które przepuszcza promieniowanie nadfioletowe, zwykłe szkło nadfiolet pochłania) wytwarzane np. w lampach kwarcowych. Promieniowanie nadfioletowe ma silne działanie fotochemiczne. Przy długości fali poniżej 300 nm wywołuje już jonizację i jest zabójcze dla organizmów żywych, wywołuje lub przyspiesza szereg reakcji chemicznych. Przed promieniowaniem nadfioletowym chroni nas warstwa ozonowa, pochłaniająca promieniowanie ultrafioletowe o długości fali poniżej 290 nm, a także powietrze, które pochłania całkowicie promieniowanie nadfioletowe w zakresie ultrafioletu dalekiego.
strona: - 1 - - 2 - - 3 -
| Dowiedz się więcej | |