Jesteś w:
Renesans
Bóg, Świat, Człowiek, kluczowe słowa, na które szukamy odpowiedzi. Poszukajmy więc je w poezji Jana Kochanowskiego i Mikołaja Sępa Szarzyńskiego.
Kochanowski do literatury i kultury narodowej wprowadził:
Wzór artysty-samotnego, obdarzonego talentem, oddanego muzom, lecz niezrozumianego przez ludzi (bardzo ważny model, podchwycony przez romantyków i modernistów, a zaczerpnięty od Horacego).
Propaguje ideał patriotyzmu. W Pieśniach wzniosłym tonem poucza o nieśmiertelności patriotów (A jeśli komu droga otwarta do nieba - tym, co służą ojczyźnie); w Odprawie posłów greckich pod postacią Troi mówi o bolączkach Rzeczypospolitej, o postawach ludzi wobec ojczyzny.
Kreuje filozoficzną wizję świata, Boga i miejsca człowieka we wszechświecie. Bóg w tym ujęciu postrzegany jest jako mistrz, wspaniały architekt. Świat jako niezwykła, misterna maszyneria, człowiek-jako wspaniałe dzieło Boga, ale także jako marionetka w Boskim ręku. Tę strukturę wyobrażoną przez Kochanowskiego warto zapamiętać -harmonijną, funkcjonującą według określonego ładu, dzieło wielkie jak najznakomitsza budowla. Wiara w doskonałość tego systemu zachwiała się w duszy poety tylko raz - po śmierci Orszulki, kiedy to poczuł się "ze stopniów ostatnich zrzucony", jakby odepchnięty od Boskiego oblicza, wtrącony na samo dno ludzkiego cierpienia i rozpaczy.
Zaprezentował wizję człowieka, ludzkiej kondycji i żywota ludzkiego. Przedstawił kruchość istnienia, ale był piewcą życia -nakazywał, by cieszyć się urokami życia, kochać, ucztować, po epikurejsku chwytać dzień. Jednakże - jak nakazywał Horacy-z umiarem, pielęgnując ideę złotego środka. A także -jak chcieli stoicy - bez zbytniego ulegania namiętnościom. "Ludzkie przygody - ludzkie noś" radzi poeta, choć sam nie umiał obojętnie znieść tragedii. To człowiek jednak jest -według renesansowej wizji - panem swojego losu.
strona: - 1 - - 2 -
Człowiek, świat i Bóg w poezji Jana Kochanowskiego i Mikołaja Sępa Szarzyńskiego.
Autor: Karolina Marlęga Serwis chroniony prawem autorskimBóg, Świat, Człowiek, kluczowe słowa, na które szukamy odpowiedzi. Poszukajmy więc je w poezji Jana Kochanowskiego i Mikołaja Sępa Szarzyńskiego.
Kochanowski do literatury i kultury narodowej wprowadził:
Wzór artysty-samotnego, obdarzonego talentem, oddanego muzom, lecz niezrozumianego przez ludzi (bardzo ważny model, podchwycony przez romantyków i modernistów, a zaczerpnięty od Horacego).
Propaguje ideał patriotyzmu. W Pieśniach wzniosłym tonem poucza o nieśmiertelności patriotów (A jeśli komu droga otwarta do nieba - tym, co służą ojczyźnie); w Odprawie posłów greckich pod postacią Troi mówi o bolączkach Rzeczypospolitej, o postawach ludzi wobec ojczyzny.
Kreuje filozoficzną wizję świata, Boga i miejsca człowieka we wszechświecie. Bóg w tym ujęciu postrzegany jest jako mistrz, wspaniały architekt. Świat jako niezwykła, misterna maszyneria, człowiek-jako wspaniałe dzieło Boga, ale także jako marionetka w Boskim ręku. Tę strukturę wyobrażoną przez Kochanowskiego warto zapamiętać -harmonijną, funkcjonującą według określonego ładu, dzieło wielkie jak najznakomitsza budowla. Wiara w doskonałość tego systemu zachwiała się w duszy poety tylko raz - po śmierci Orszulki, kiedy to poczuł się "ze stopniów ostatnich zrzucony", jakby odepchnięty od Boskiego oblicza, wtrącony na samo dno ludzkiego cierpienia i rozpaczy.
Zaprezentował wizję człowieka, ludzkiej kondycji i żywota ludzkiego. Przedstawił kruchość istnienia, ale był piewcą życia -nakazywał, by cieszyć się urokami życia, kochać, ucztować, po epikurejsku chwytać dzień. Jednakże - jak nakazywał Horacy-z umiarem, pielęgnując ideę złotego środka. A także -jak chcieli stoicy - bez zbytniego ulegania namiętnościom. "Ludzkie przygody - ludzkie noś" radzi poeta, choć sam nie umiał obojętnie znieść tragedii. To człowiek jednak jest -według renesansowej wizji - panem swojego losu.
strona: - 1 - - 2 -
| Dowiedz się więcej | |