---- REKLAMA ----
Jesteś w: 2l.pl - ściągi -> Język polski -> Ludzie bezdomni

Geneza Ludzi bezdomnych Żeromskiego


„Ludzie bezdomni” to piąta książka Stefana Żeromskiego, która ukazała się drukiem. Powstała w 1899 roku w Zakopanem, pierwszy raz wydana w 1900 r. Krytycy i czytelnicy uznali ją za wielkie wydarzenie o wymiarze społeczno-politycznym. Zainaugurował nią pisarz cykl powieści współczesnych, osadzonych w realiach życia polskiego schyłku XIX w., podporządkowany naczelnej idei - pracy spolecznikowskiej. Podejmuje ją doktor Tomasz Judym, który samodzielnie i po latach wyrzeczeń zdobywa zawód lekarza, mający mu umożliwić niesienie pomocy innym ludziom, w szczególności jednak biednym i pokrzywdzonym.

Pisarz bardzo dokładnie przygotowywał się do pisania utworu, który stanowi efekt pasji poznawczej i pozytywistycznych przekonań, że praca pisarska musi łączyć się z rzetelną, naukową nieomal penetracją społecznej rzeczywistości i własnych przekonań.

"Ludzie bezdomni" przynieśli Żeromskiemu pozycję "duchowego wodza pokolenia". Powieść odczytano jako dzieło o problemach społeczno-moralnych epoki, jako protest przeciwko rozwarstwieniu i niedoli najbiedniejszych warstw narodu. Przez niektórych uważany również jako manifest ideowy, głoszący walkę z oportunizmem i egoizmem społecznym.

Żeromski dzięki tej powieści stał się wielkim autorytetem moralnym dla współczesnych (nie tylko w Polsce - Ludzi bezdomnych wydawano w 14 językach). Wywarł bezpośredni wpływ na sposób myślenia i życia młodych ludzi z początków XX w.
Prezentacje maturalne:




Zglos plagiat lub naruszenie zasad

Zobacz inne artykuły:
• Geneza Ludzi bezdomnych Żeromskiego
• Ludzie bezdomni - streszczenie
• Bohaterowie Ludzi bezdomnych
• Ludzie bezdomni - cytaty
• Znaczenie tytułu - Ludzie bezdomni
• Problematyka Ludzi bezdomnych
• Charakterystyka Tomasza Judyma



Komentarze:

    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)







    Nowe konto - Zaloguj się